---

---

---

เวลาคืบคลานผ่านไปอย่างช้าๆโดยที่เราไม่รู้ตัว
มันไม่เคยรอใคร
ผ่านมาแล้วก้ผ่านไป
จากวันนั้น
ถึง
วันนี้
เป็นเวลา หกปีแล้ว
ที่ชั้น เด็กหญิง ปชญา จิระวุฒิกุล ก้าวเข้ามาที่นี่ด้วยความ"ภาคภูมิ" และตอนนี้
ชั้น นางสาว ปชญา จิระวุฒิกุล
จะต้องออกไปเผชิญโลกภายนอก พร้อมที่จะก้าวออกไปด้วยความ"สง่างาม"แล้ว
หมดเวลาการใช้ชีวิตอย่างไร้สาระไปวันๆของชั้น
ในฐานะนักเรียนมัธยมแล้ว
ตอนนี้ ชั้นกำลังจะก้าวไปสู่บันไดขั้นต่อไปของชีวิต
มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะผจญโลกภายนอกเพียงลำพัง
ไม่มีเพื่อนที่รู้ใจ ไม่มีครูที่เอาใจใส่ ไม่มีน้องที่น่ารัก
มาคอยอยู่เคียงข้าง
แต่ชั้นรู้ดีว่า
ไม่มีใครสามารถหยุดเวลาไว้ได้ และชั้นรู้ดีว่า สักวันชั้นจะต้องก้าวออกจากรั้วขาว-แดงนี้ไป
และวันนั้นมันก้มาถึงอย่างรวดเร็วโดยที่ชั้นเองก้ไม่ทันตั้งตัว
วันนี้แล้วสินะ
ที่ชั้น จะเรียกตัวเองว่าเป็นศิษย์เก่าวัฒนาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ น้องๆที่ยังอยู่ในโรงเรียน...
ใช้เวลาให้คุ้มค่ากับการเป็น
"ศิษย์วัฒนา"
ใช้เวลาให้คุ้มค่ากับการเป็น
"นักเรียนประจำ"
ใช้เวลาให้คุ้มค่ากับการเป็น
"นักเรียนมัธยม"
แล้วจะรู้ว่าเวลามันผ่านไป
โดยที่เราไม่รู้ตัวเลยจริงๆ
อย่าเสียใจในสิ่งที่เคยทำผิดพลาด แต่เอาสิ่งเรานั้นมาเป็นบทเรียนเพื่อเราจะได้ไม่ผิดซ้ำๆในเรื่องเดิมๆ
... 
---
 ขอลาเเล้วขาว-แดงแหล่งสถาน ขอลาแล้วตำนานร้อยสามสิบสอง ขอลาเเล้วต้นมะขามที่เคยมอง
ขอลาเเล้วเพื่อนผองน้องและครู

โอ้วัฒนา...บัดนี้ขอลาด้วยความอาลัย

---

---